Een tijdje geleden typte ik dat ik graag nog wilde vertellen over

de drie keuteltjes die vanmorgen op de mat lagen.

Op de een of andere manier heb ik het stukje toen niet afgemaakt, maar hier is het dan alsnog. N.B. Het lentezonnetje is die ene van de ochtend van 25 maart en de mat is die zwarte met die witte haren thuis in het dorp B.

Glanzend strekten ze zich uit in het lentezonnetje, de een nog mooier dan de ander. De poes die deze perfecte poepjes had gelegd was Vlekje.

Vroeger, toen hij klein was en nog heel schuldbewust kon kijken als-ie voorzichtig door een met zorg opgesteld legotafereel probeerde te lopen en toch omviel, had Vlekje zijn roze neusje opgehaald voor zulke daden op de mat. Vroeger was Vlekje een engeltje geweest, dat zich niet ophield met dergelijke aardse behoeften en eventuele engelenspatjes zeker niet zo zichtbaar in de zon had geplaatst.
Vlekje was een engeltje dat zich op een dag per ongeluk in een nestje aardse wilde poesjes bleek te bevinden. De moeder besloot hem te houden. In een poging al dat wit weg te wassen likte ze zijn oortjes tot ze onherstelbaar roze werden en bracht ze wat zwarte vlekken aan op zijn zachte, witte vachtje. Zo zou hij minder opvallen. Maar Vlekje viel wel op. Hij speelde niet graag met de andere poesjes en al helemaal niet met die rare zwarte staart die zich verdacht vaak achter zijn rug bevond. Hier werd hij een beetje bang van en daarom verstopte hij zich het liefst tussen de witte lakentjes van een poppenmandje. Maar de staart achtervolgde hem keer op keer. Hoe vaak hij ook rondjes draaide alvorens te gaan liggen, de staart bleef. Uiteindelijk viel hij dan in een diepe slaap, zijn staart tegen wil en dank om zich heen gekruld.

Later fungeerde Vlekje een tijdje als de Japanse door en door-tevreden keizer van het huis in het dorp B. Hij was wijs geworden, de staart een trots deel van zijn jonge, breed-witte poezenlijf, maar de ogen minstens negen levens verder. Hij kijkt bedachtzaam om zich heen, voelt de perfecte samenstelling van heuvels en kuilen op het bed van het meisje en legt zich uiteindelijk voorzichtig tegen de voet van een berg. Bescheiden maar alwetend aan het voeteneind.

Nu is Vlekje’s lijf veel levens verder. De poten weten soms niet waar ze het moeten zoeken en willen steeds vaker de andere kant op dan de kop en de staart. Dan stopt Vlekje en staart moeiteloos een paar minuten lang naar een willekeurig stukje parket in de verte. De staart wacht dan geduldig en staart mee naar de grond. Dan mag iedereen gerust denken dat hij het ook allemaal niet meer weet, maar eigenlijk worden op die momenten weer een paar laatste stukjes gevonden van de grote Filosofie van het Leven-legpuzzel. Dat lastige hoekstukje waar je al zo lang naar zoekt, Vlekje heeft ‘m allang. Zijn oortjes mogen de felle zon die soms schijnt over het dorp B. dan niet meer aankunnen en de rugleuning van de bank mag zich dan te moeilijk noemen om nog zonder soms naar beneden te vallen belegen te kunnen worden, Vlekje maakt het niet slecht. Zijn staart volgt hem nu al zeker zeventien jaar zonder hem nog bang te maken en ach, die poepjes die de staart soms achterlaat, dat heeft Vlekje hem dan maar vergeven. Gewoon rustig doorlopen, af en toe even stoppen, mediteren, nog even in alle hoeken van de kamer kijken of er geen wezenlijke gedachten vergeten zijn, wat rondjes draaien om te kijken of die zich ook niet steeds net achter je, net buiten je ooghoeken bevinden en dan slapen. Als een engeltje.