Toch maar ergens anders naar toe is a post from Marloes Robijn.

Rommeltje is a post from Marloes Robijn.

Voor iedereen die nu denkt: “Hè jammer, een blog minder om elke dag (haha, élke dag? Moet je niet doen :) te checken”, had ik bedacht dat als je nu komende december begint met ‘December 2005′ (zie archieven), dan kun je nog tot 2013 doorlezen/herlezen!

En wees gerust, ik kom wel weer terug hier, want ik ga zeker weer weg en dan mogen er weer op-de-hoogte-houden-blogs geschreven worden. Tot later!

2013 is a post from Marloes Robijn.

de drie keuteltjes die vanmorgen op de mat lagen.

Op de een of andere manier heb ik het stukje toen niet afgemaakt, maar hier is het dan alsnog. N.B. Het lentezonnetje is die ene van de ochtend van 25 maart en de mat is die zwarte met die witte haren thuis in het dorp B.

Glanzend strekten ze zich uit in het lentezonnetje, de een nog mooier dan de ander. De poes die deze perfecte poepjes had gelegd was Vlekje.

Vroeger, toen hij klein was en nog heel schuldbewust kon kijken als-ie voorzichtig door een met zorg opgesteld legotafereel probeerde te lopen en toch omviel, had Vlekje zijn roze neusje opgehaald voor zulke daden op de mat. Vroeger was Vlekje een engeltje geweest, dat zich niet ophield met dergelijke aardse behoeften en eventuele engelenspatjes zeker niet zo zichtbaar in de zon had geplaatst.
Vlekje was een engeltje dat zich op een dag per ongeluk in een nestje aardse wilde poesjes bleek te bevinden. De moeder besloot hem te houden. In een poging al dat wit weg te wassen likte ze zijn oortjes tot ze onherstelbaar roze werden en bracht ze wat zwarte vlekken aan op zijn zachte, witte vachtje. Zo zou hij minder opvallen. Maar Vlekje viel wel op. Hij speelde niet graag met de andere poesjes en al helemaal niet met die rare zwarte staart die zich verdacht vaak achter zijn rug bevond. Hier werd hij een beetje bang van en daarom verstopte hij zich het liefst tussen de witte lakentjes van een poppenmandje. Maar de staart achtervolgde hem keer op keer. Hoe vaak hij ook rondjes draaide alvorens te gaan liggen, de staart bleef. Uiteindelijk viel hij dan in een diepe slaap, zijn staart tegen wil en dank om zich heen gekruld.

Later fungeerde Vlekje een tijdje als de Japanse door en door-tevreden keizer van het huis in het dorp B. Hij was wijs geworden, de staart een trots deel van zijn jonge, breed-witte poezenlijf, maar de ogen minstens negen levens verder. Hij kijkt bedachtzaam om zich heen, voelt de perfecte samenstelling van heuvels en kuilen op het bed van het meisje en legt zich uiteindelijk voorzichtig tegen de voet van een berg. Bescheiden maar alwetend aan het voeteneind.

Nu is Vlekje’s lijf veel levens verder. De poten weten soms niet waar ze het moeten zoeken en willen steeds vaker de andere kant op dan de kop en de staart. Dan stopt Vlekje en staart moeiteloos een paar minuten lang naar een willekeurig stukje parket in de verte. De staart wacht dan geduldig en staart mee naar de grond. Dan mag iedereen gerust denken dat hij het ook allemaal niet meer weet, maar eigenlijk worden op die momenten weer een paar laatste stukjes gevonden van de grote Filosofie van het Leven-legpuzzel. Dat lastige hoekstukje waar je al zo lang naar zoekt, Vlekje heeft ‘m allang. Zijn oortjes mogen de felle zon die soms schijnt over het dorp B. dan niet meer aankunnen en de rugleuning van de bank mag zich dan te moeilijk noemen om nog zonder soms naar beneden te vallen belegen te kunnen worden, Vlekje maakt het niet slecht. Zijn staart volgt hem nu al zeker zeventien jaar zonder hem nog bang te maken en ach, die poepjes die de staart soms achterlaat, dat heeft Vlekje hem dan maar vergeven. Gewoon rustig doorlopen, af en toe even stoppen, mediteren, nog even in alle hoeken van de kamer kijken of er geen wezenlijke gedachten vergeten zijn, wat rondjes draaien om te kijken of die zich ook niet steeds net achter je, net buiten je ooghoeken bevinden en dan slapen. Als een engeltje.

Vlekje is a post from Marloes Robijn.

\\\\\\\\\\\\\\\\p

09ççççççççç

çççççççççç

ççççççççç

çççççççç

ççççççç

çççççç

ççççç

çççç

ççç

çç

ç

ççççç

€Þå/*

DS0075q1      

ww

Gedicht van Boris is a post from Marloes Robijn.

is a post from Marloes Robijn.

Stripverhaal

- Met tekeningen van jou -

Wat vind je mooi, bruin of blond? Of liever zwart-wit, met potlood, dat mag natuurlijk ook.

Toe maar, teken haar maar, precies zoals jij haar graag wilt. Doe toch maar in kleur trouwens, dan kun je haar van die mooie donkerrode lippen geven, de kleur van kwaliteitswijn, daar houden de jongens wel van. Zij dronk het laatst voor het eerst, een slokje van haar vader. Daar kreeg je zo’n rilling van, betekende dat dat het lekker was?

Het haar hoeft niet al te netjes hoor, dat is de mode tegenwoordig. Lekker wild, met af en toe een verdwaald speldje en veel loshangende, uitdagende lokken.

Het is trouwens zomer, dus veel hoef je haar niet aan te trekken.

Misschien moet je haar maar een vestje geven, dat vindt haar moeder wel prettig. Ze gaat straks op de fiets naar het strand en anders verbrandt ze nog. Zelf vindt ze dat wel sexy, roodverbrande wangen, lippen van kwaliteitswijn en haar nieuwe knalgroene bikini. O, die hoef je niet te tekenen hoor, die zit al in haar tas.

Ze wacht tot haar vriendinnen haar komen ophalen. Denk maar aan een zeventiende-eeuws schilderij. Een bleek meisje met een glanzend olieverflichaam. Haar borsten, jong en onervaren, bollen bleek boven haar jurkje uit. Of hemdje, wat jij wilt. Nu is het meer achttiende-eeuws, het jongere zusje uit een Jane Austenfilm. Vol verwachting kijkt ze uit het raam. Zou ze worden opgemerkt? Weet ze wat haar te wachten staat? Wacht ze of weet ze precies wat ze wil, straks, daar buiten?

Ze wilde liever niet buiten wachten, in de tuin bij haar ouders. Haar vader probeerde een bloemenperkje aan te leggen, maar staat nu puffend met de buurvrouw te praten, zijn lichtroze buik steunend op de heg. Of hij is in slaap gevallen met de krant en nu loopt er een klein straaltje speeksel uit zijn halfopen mond, zijn ontblote bovenlijf zwetend onder de krant. Het maakt niet uit, het is allebei ergerlijk. Haar moeder zit de tv-gids te lezen, waarschijnlijk. Het doet er niet toe, dit zien we toch niet; we zijn nog maar bij het eerste plaatje.

Daar zit ze, onbewogen voor het raam. Ze wil weg, de vakantie heeft lang genoeg geduurd hier thuis, alleen met haar ouders.

Hoe had je de rest van haar kamer in gedachten? Is het zo’n meisje met een wastafel vol oorbellen, sjaaltjes, kettinkjes, glittertjes, poedertjes en flesjes, een uitpuilende toilettas op de grond, daarnaast kleurige hemdjes, grappige zomerjurkjes, frivole muiltjes, slippertjes naast het bed uitgeschopt, een glossy tijdschrift dat verveeld ligt te wachten op haar roze kussen? Of is het een kamer vol enthousiaste rommel, waar op de wastafel net zo goed een pot pindakaas, een half opgegeten appel, een leeg cd-hoesje (welke muziek?) als gewoon een tandenborstel kan liggen? Daar zou haar kapsel ook wel bij passen. Maar misschien is ze meer een opgeruimd type, rechtdoorzee, een nette kledingkast, alle kleren op kleur gesorteerd, basic hemdjes en shirtjes. Misschien kunnen kleren haar niets schelen of staat alles haar hoe dan ook goed. Er kan ook een beduimeld boek op het bed liggen, dicht, eerder heeft ze een traan gelaten toen ze het na een nacht lezen voor de zoveelste keer uit had.

Misschien maakt het allemaal niet uit, glitters of een degelijk blauw jurkje. Straks is ze op het strand, in de zee alleen een lachend hoofd, op haar handdoek in het zand een leuk giechelend meisje. Een knalgroene bikini, een glanzend natte huid.

Ze heeft het raam open gedaan, teken dat in ieder geval. Het is warm (Zweetdruppeltjes? Rode wangen? Een grote oranje zon? Zie maar hoe je het tekent, maar zorg voor een hete zomer.)

Nu zit ze op de fiets. Ze kletsen onophoudelijk, zij en haar twee vriendinnen. Vind je het lastig om al die gesprekken in een paar tekstballonnetjes te proppen? Ach, belangrijk is het toch niet allemaal. Schrijf maar dat ze zo blij is dat haar vriendinnen terug zijn van vakantie. Nu kan ze eindelijk weer pret maken, met hen naar het strand en ’s avonds misschien een keertje op een terrasje zitten. Dat is toch anders dan een kroeg, dat zullen de ouders wel goed vinden.

Er hoeft niet per se een plaatje te komen van hoe ze zwemmen. Dat doen ze toch bijna niet. Al meteen toen ze het strand opliepen, op zoek naar een plekje om te liggen, zagen ze het vertrouwde groepje jongens. Klasgenoten in druipende zwembroeken, strakke buikjes en een zak chips in het midden. Kinderlijk waren ze, kleurloos ondanks hun rode lijven. De vriendinnen zijn verder doorgelopen. Je kon je niet altijd met deze grinnikende pubers met eventueel pukkelige gezichten ophouden.

Ok, je mag weer. Daar liggen ze, zonnebadend op hun grote badhanddoeken. Teken ook maar een fles zonnebrandcrème. Soms luistert ze wel naar haar moeder namelijk. Haar wangen heeft ze niet ingesmeerd, die beginnen al mooi rood te kleuren. Er lopen draadjes van de oren naar de grote strandtassen, diep in slaap luisteren ze naar de muziek. Allemaal dezelfde muziek? Muziek kun je niet zo makkelijk tekenen, maar misschien kun je het toch zien. Trouwens, diep in slaap? Ja, je tekent het al goed, de ogen gaan af en toe even kort open. Is alles nog onder controle? De huid al bruin, het haar nog nonchalant uitgespreid? En die jongens die daar op het muurtje zitten, laat ze maar naar de meisjes kijken, want dat doen ze.

Teken nu een groepje mensen. Het ziet er gezellig uit. Een meisje gooit haar hoofd in haar nek van het lachen, de andere twee zitten glazig geïnteresseerd naar een donkerharige jongen te luisteren. Of blond, wat jij wilt. Er hoeft geen tekst bij hoor, zo is het wel duidelijk. Hang de meisjes maar aan zijn lippen, want dat doen ze. Of ze kijken elkaar net even glimlachend aan. Dit is nog eens wat anders dan de flauwe humor van hun klasgenoten. Deze jongens vertellen anders, ze zijn anders! Ze zijn net terug van maanden backpacken in Australië.

(Je mag best even een flashbackplaatje tekenen. De jongens met hun grote rugzakken, verrekijkers, fototoestellen in een gematigd regenwoud. Of feestend, met bier, zand en zonsondergangen. Zoenend met andere backpackers of gewoon op een terrasje met een ijsje. Zie maar, het maakt niet uit.) Nu zijn ze hier en dragen ze kleurige zwembroeken met grappige patroontjes. Niet allemaal een strak buikje, maar sommige donker behaard en vast heel zacht.

Wat? Zo dicht zitten ze nog niet bij elkaar! Zij, het meisje in de knalgroene bikini, en de jongen met het donkere haar en misschien een nonchalant baardje. Zo snel gaat dat toch niet? Ze hebben het nog over reizen. Geef haar een dromerig gezicht, zij wil ook wel weg. Dan een besliste close-up, ze gaat eerst de middelbare school afmaken. Hier eventueel een plaatje van de ouders, slapend onder de krant of met de buik op de heg, de tv-gids sowieso. Iets hebben ze toch bereikt. Een dochter die zich insmeert met zonnebrandcrème en netjes de middelbare school af gaat maken. Gum die voorzichtige hand zwevend boven een glanzend bovenbeen nog maar even uit. Dat komt misschien later.

Maar later is snel, een paar bladzijden verder is het inderdaad zo, je had gelijk. En nu is er niet een voorzichtige hand, maar innige verstrengeling, wijnrode lippen, ze heeft meer dan een voorzichtig slokje gehad. Ze rilt, zeker van de kou. 

Het begint al te schemeren, teken de vader ongerust starend over de heg. Nu heeft hij een T-shirt aan, ja, het is vast flink afgekoeld.

Zij en haar vriendinnen hebben de vrolijke, dunne jurkjes weer aangetrokken, zij heeft gelukkig ook nog haar vestje. Het is niet raar om zo dicht tegen elkaar aan te zitten, denkt ze.

Kijk maar even hoe de samenstelling is. Misschien vier jongens en de drie meisjes. Dan zijn er twee die zich op één meisje richten en elkaar ondertussen met denkwolkjes en verwensingstekens (*&$^*#$$!!) wegwensen. Of misschien zijn er al een paar jongens weg en zit één van de vriendinnen alleen. Zij wenst haar vriendinnen niet weg, maar wil dat ze wat meer zou durven, net zo grappig is als de andere twee. Het zou kunnen dat een van de jongens haar eigenlijk stiekem leuker vindt dan haar babbelende vriendin, maar dat weet zij niet. Laat maar even zitten, die denkwolkjes. Het is ook wel leuk als we niet alles weten.

Dat zijn haar twee vriendinnen.

Onze hoofdpersoon in de knalgroene bikini zit zo te zien samen met de stoerste backpacker. Zo gaan die dingen. Als het getekend wordt, gefilmd, geschreven, dan gaat dat vaak zo. Of juist niet, dat hangt af van het genre. Zou je ook in het echt denkwolkjes willen?

Teken nu maar verder. De romantiek hebben ze inmiddels gehad, een mooie zonsondergang was het. Ze gaan een eindje wandelen, zij en haar backpacker. Veel is er niet te zien, nu je het steeds donkerder hebt gemaakt, maar goed, er is een hand in een hand te onderscheiden. Blote voeten, slippers of schoenen, het zijn er in ieder geval vier en ze gaan weg van de rest. Hoe lang ze lopen weten we niet. Achter een muurtje bij de boulevard zien we ze terug. Teken maar even een lantaarnpaal, dan kunnen we de gebeurtenissen wat beter volgen.

Welke gebeurtenissen vraag je? Laat het maar zien, teken het maar. Gaan ze zoenen of hebben ze dat allang gedaan? Hij wil meer van meisjes die hij tegenkomt op het strand, zeg je? Hij zit, z’n armen ontspannen achter z’n nek gevouwen. Zij staat, onwennig. Of is dit misschien spannend? Wat is eigenlijk spanning? Is het een verlengde van onzekerheid of van verwachting, loopt het parallel? Of is dat een vorig leven, zij glanzend en nieuw, wachtend voor het raam?

Hij vraagt haar iets, teken je geen tekstballonnetje? Ach, het is al duidelijk. Langzaam trekt ze haar kleren uit. Per plaatje één kledingstuk, nou, je houdt het wel spannend. Teken na het laatste kledingstuk haar gezicht en wat twijfel. Je weet toch wel hoe je twijfel tekent? Waarom heb je haar eigenlijk zo mooi gemaakt? Had ze niet beter een zestiende-eeuws meisje kunnen zijn, met een hoge zwarte kraag, bolle ogen en een bedeesde mond? Dan had ze hier niet zo naakt voor hem gestaan. Of dan had het in ieder geval heel wat bladzijden gekost om dat hele kostuum uit te krijgen. Had ze hem kunnen wurgen met het lint van haar korset. Maar daar is het het genre nu niet naar.

Hé, net stond ze nog. Trekt hij haar op de grond? Valt ze? Zet er dan maar zo’n machteloze “DOINK!!” bij, of “BAM!!”, je kunt tenslotte hard vallen op straat.

Je gumt? Vindt ze het niet leuk? Denk je dat ze nu nog terug kan? Zo gaan deze dingen. Je begrijpt toch wel dat het niet geloofwaardig is als het volgende plaatje drie vriendinnen lachend op de fiets is, of thee met de vader en de moeder, een koektrommel op tafel?

We zijn nog niet toe aan een gelukkig einde, we hebben nog meer plaatjes, toe, laten we even kijken hoe het gaat.

Of vindt ze het leuk? Ja hoor, kijk maar, je hebt haar aan het lachen gemaakt. Een onzeker lachje, dat teken je mooi. Teken de gezichten dicht bij elkaar, of de lijven, nog dichter.

Of maak maar zo’n plaatje waar zogenaamd een papiertje overheen zit, met “Niet geschikt voor jonge lezers” of zoiets, zoals dat wel in de Suske en Wiske stond als er wild op los werd geslagen. Is dat een tekstballonnetje met onderdrukt gemompel? Een schreeuw vanachter het papiertje?

Nu is het tijd voor de laatste plaatjes. Zie maar wat je doet, zij op de fiets met haar vriendinnen, weer teveel tekst voor in ballonnetjes, of huilend op haar moeders schoot. Of gewoon, zoals het allemaal begon vandaag. Zij op haar kamer, maar nu misschien zonder de olieverfglans en de verwachting.

Write Now! is a post from Marloes Robijn.

De niet-definitieve-preliminaire-longlist in willekeurige volgorde van enigszins mooie liedjes over sneeuw en winter:

1. Edda Magnason – Snow
2. Belle & Sebastian – Fox in the snow
3. Timesbold – Some snow slows
4. Mew – Snowflake
5. Tori Amos – Winter
6. Snow in spring – Bauer
7. Cold winter – An Pierlé
8. Laleh – Snö
9. Jens Lekman – The cold Swedish winter
10. Josh Ritter – Snow is gone
11. Ralph McTell – Wait until the snow
12. Jesse Winchester – Snow
13. Anne Briggs – The snow it melts the soonest (of de versie van John Renbourn en Robin Williams)
14. Pentangle – Rain and snow
15. Fotheringay – Winter winds
16. The Doors – Wintertime love
17. Mono – Lost snow
18. K’s Choice – Winter
19. Fleet Foxes – White winter hymnal

Wil iedereen even ‘sneeuw/snow/snö/…’ en ‘winter/winter/vinter/…’ intypen in z’n muzieklijst of hoofd en mij de mooiste resultaten doorgeven die zeker niet mogen ontbreken?

Winter- en sneeuwmuziek is a post from Marloes Robijn.

Hij luistert naar de zee.

“Wat doe je daar toch zo lang op de wc, Frans? Je moet naar je werk!”

Elke ochtend zou een bezorgde stem hem dit moeten toeroepen. Een stem horend bij slaperig blond haar en een zachte pyjama, het liefst lichtgrijs. Ze zou bij de wc-deur gaan staan, ongeduldig maar zonder broodtrommeltje, want geëmancipeerd was hij heus wel.

Frans is allang klaar. Hij is gaan zitten en staart naar de vloeibare zeep naast het kraantje. Het is zo’n decoratief flesje, met op het eerste gezicht nutteloze steentjes op de bodem. Hij had het een keer gekocht omdat hij het goed vond passen bij het chique wijnrode wc-matje en de grijstinten in z’n huis. Dat had hij afgekeken van films. Appartementen met opgeruimde kleuren en succesvolle mensen, die er ondanks hun degelijke pyjama’s en drukke kantoorbaan een wild leven op na hielden. Opruimen deed Frans elke dag, maar verder wilde het nog niet echt.

Hij pakt het flesje zeep op. Voorbereid op succes is hij in ieder geval. Een stijlvol ingericht appartement. Twee bossen takken in hoge witte vazen voor het raam. Goudkleurig. Zelf geverfd. In de slaapkamer een kast met twee zachte grijze pyjama’s.

Frans houdt het flesje bij z’n oor. Een tijdje geleden heeft hij ontdekt dat als je het dichtbij je oor houdt en het dan langzaam heen en weer schudt, de steentjes precies zo klinken als de zee. En dan niet zoals bij zo’n schelp, maar écht de zee, inclusief verlaten zandkastelen, schuim van de golven en angst voor kwallen. Met tegenzin zet hij de zeep terug en haast zich de deur uit.

Achterin de bus zit het meisje met het korte zwarte haar. Ze heeft een grote koptelefoon op en kijkt gelaten naar de zee die af en toe tevoorschijn komt vanachter de duinen. Schuin voor haar zit de jongen met de groene pet. Ze zitten er iedere dag. Frans heeft nauwlettend in de gaten gehouden hoe de jongen elke keer dichter bij haar in de buurt ging zitten. Het meisje lijkt de jongen niet te zien en dat stemt Frans tevreden.

“De volgende halte is Zeeburgerland.”

Daar staan mevrouw Verkerke en meneer Hoogenboom. Frans stopt. Nu is hij de geduldige, vrolijke buschauffeur die het stel vriendelijk groet.

“Eén goedemorgen, heeft u weer prettig gewandeld?”

“Ach, meneer de buschauffeur, dat weet u toch!”, zegt mevrouw Verkerke. “Het is altijd heerlijk uitwaaien, maar heen én terug, dat gaat ons toch net een beetje te ver, hè Hugo?” Ze nemen plaats op de voorste stoelen.

“Maar u dan, wilt u niet liever eens wandelen? U zit altijd maar in die bus.” 

Frans bromt en hoopt dat het gemoedelijk klinkt. “Dat is toch niets voor mij, al dat gewandel!”

“Maar eventjes naar zee dan?” Meneer Hoogenboom strijkt over zijn grijze haar. “Echt genieten hoor, die zeelucht en de zon.”

“Ach die zee, wat heb ik daar nu te zoeken?” Frans knikt beleefd om duidelijk te maken dat er nu wel weer genoeg met de buschauffeur is gepraat. Zijn ogen dwalen weer af naar de jongen en het meisje. De jongen kijkt over z’n schouder, in z’n opgeheven hand een vergeten appel. Zou het meisje denken dat hij ook naar de zee kijkt?

“De volgende halte is Strandweg.”

Frans remt abrupt. Er staat een vrouw in een grijze jas bij de halte. Routinematig stempelt hij haar strippenkaart.

“Wat een drukte vandaag,” mompelt de vrouw teleurgesteld.

Frans knikt vluchtig en kijkt weer in het spiegeltje. Door zijn abrupt remmen is de appel van de jongen gevallen en naar achteren gerold. Met een rood hoofd is hij in het gangpad gedoken. Tot zijn schrik ziet Frans dat het meisje haar koptelefoon afdoet en mee begint te zoeken. Na een tijdje is de appel gevonden en zitten de jongen en het meisje weer op hun plaats. Via het raam en de zee zoeken hun ogen elkaar, dat weet Frans. Hoe vaak hij dat vroeger wel niet geprobeerd heeft.

De volgende dag is het zaterdag. Bij een van de eerste haltes stappen het meisje en de jongen in. Zij is meestal later, maar vandaag zijn ze samen. Frans kijkt toe hoe ze naast elkaar gaan zitten en allebei enthousiast een appel uit hun tas halen. Ze hebben strandkleren aan.

Frans zucht.

Als ik gisteren niet voor die vrouw was gestopt, denkt hij terwijl hij het gaspedaal indrukt. Bij halte Zeeburgerland stappen mevrouw Verkerke en meneer Hoogenboom in en een in identieke windjacks gehuld stel. Frans voelt dat hij chagrijnig begint te worden van alle strandkleding, voorspelbaarheid en stralende roodverbrande gezichten.

Bij halte Strandweg stapt de vrouw met de grijze jas in. Frans kijkt verbaasd op.

“Dacht u dan dat het vandaag rustig zou zijn?”

De vrouw knikt en kijkt afwezig door de grote voorruit. Haar ogen zijn zo grijs als een meeuw in de herfst. “Ik wou dat ik de zee eens voor me alleen had.”

Tussen Hotel Zeezicht en halte Zeeburgerhoek gaat Frans’ hoofd aan de haal met de opmerking van de grijze vrouw (zij alleen de zee ik / alleen is samen / de zee zij zei / alleen ik was alleen / de zee altijd)

Bij Halte Zeeburgerhoek negeert Frans voor het eerst in z’n carrière het TomTom-meisje dat de haltenamen altijd zo mooi duidelijk uitspreekt. Hij hoeft alleen maar rechtdoor. Rechtdoorzee. Ze zijn er bijna. Bijna is de zee alleen van hen.

De bus stuitert het zand op en de zonnebadende menigte schrikt op. Zandkastelen worden verlaten en sommige kinderen kunnen net op tijd opzij worden getrokken. Mevrouw Verkerke gilt en de vergeten appels rollen door de bus.

Met zijn beste buschauffeurstem zegt Frans:

“De volgende halte is de zee. Dit is tevens de eindbestemming.”

“Wat doe je daar toch zo lang op de wc, Frans? Je moet naar je werk!” Dat hoeft niemand hem meer toe te roepen.

Frans luistert naar de zee. Hij wilde zee, maar geen wilde zee. Het enige dat hij meenam was één grijze pyjama en de vloeibare zeep. Hij krijgt nooit bezoek.

Zeewaardig is a post from Marloes Robijn.

Simpel sommetje is a post from Marloes Robijn.